પુત્રીએ કર્યો પ્રેમી માટે આપઘાત.. તો પિતાએ લખ્યો દિકરીની યાદમાં આ ભાવુક પત્ર..

Spread the love

દરેક બાપને પોતાની દિકરી વ્હાલી હોય, દિકરી બાપ માટે કાળજાનો કટકો કહેવાય, વ્હાલનો દરિયો કહેવાય. દિકરીની જ્યારે સાસરે વિદાય થતી હોય ત્યારે સૌથી વધુ દુખ તેના પિતાને જ થતું હોય છે.

ત્યારે એક પુત્રીને તેના માતાપિતાએ કેવા લાડકોડથી ઉછરી અને ત્યારબાદ તેના પ્રેમી માટે આપઘાત કરતાં ભાવુક થયેલા તેના પિતાએ લખેલા પત્ર અંગેની એક વાત આપની સમક્ષ રજુ કરીએ છીએ.

એકની એક સંતાન

લગ્નના 9 વર્ષ બાદ જ્યારે કોઈ સંતાન ના આવ્યું ત્યારે રમીલાબેન અને રમેશલાલે અનેક બાધા અને આખડીઓ રાખી. ઢગલો રૂપિયા દવાખાનાઓમાં ખર્ચ્યા.

આમ અનેક પ્રયત્નો બાદ, ઘણા લાંબા સમયે એક દિવસ તેમના જીવનમાં સુખનો સૂરજ ઉગ્યો અને લગ્નના 10 વર્ષે તેમને એક બાળકી આવી.

હવે આવી બાળકી જ્યારે એક પ્રેમ માટે આપઘાત કરે ત્યારે એક બાપના જીવને કઈ રીતે આ દુનિયા ગમવાની ? ત્યારે એક બાપ પોતાની બેટીના યાદમાં પત્ર લખે છે, જે આપ હવે વાંચો.

પ્રિય મારી લાડકી, ‘ આજે હું તને મારા દિલ ની વાત કરું. કદાચ તું દુનિયામાં જ્યાં હોઈ ત્યાંથી તું આ પત્ર વાંચજે. મેં અનેક બાધાઓ કરી, કરોડો રૂપિયા ખર્ચ્યા ત્યારે મને એક બાળકી રૂપે તું મળી.

કહેવાય છે કે દિકરી ઘણા ઓછા લોકોને મળે છે. બધા બાપના નસીબમાં “દીકરીનો બાપ” બનવાનું કિસ્મત નથી હોતું. પણ હું નસીબદાર હતો.

જ્યારે તારો જન્મ થયો અને તારી માં દવાખાનામાં બેભાન હતી અને નર્સ તને નવડાવીને બહાર લાવી ત્યારે તું દુનિયામાં પેહલી વાર મારા હાથમાં રડી હતી પણ બેટા તું ભલે રડતી હતી પણ હું ખુશ હતો કેમ કે આજે મેં તને પહેલીવાર જોઈ હતી.

બેટા મને તો તારી સાર સંભાળ લેતા પણ નહોતું આવડતું. પણ તેમ છતાં હું તે વખતે તને કોઈને આપતો નહીં કેમ કે એક બાપ અને દીકરીનું બંધન આ દુનિયામાં એક બાપ અને દિકરી જ સમજી શકે.

જ્યારે તું ૨ મહિનાની થઈ અને કદાચ તે વખતે તને કોઈ રસી નું ઇન્જેક્શન આપ્યું ત્યારે મારા થી વધુ નિરાશ આ દુનિયામાં કોઈ નહોતું કેમ કે તું બહુ જ રડી હતી બેટા ત્યારે.

જ્યારે તું પહેલી વખત પોતાના પગે ચાલતા થઈ ત્યારે હું મારા બાળપણમાં ખોવાઈ જતો. 2 વર્ષ તને થયા અને મને બાપ બને 2 વર્ષ થયાં, તું 2 વર્ષ ની થતા સુધી રોજ રાત્રે જાગતી અને સાથે સાથે હું પણ જાગતો.

તું તો દિવસે આરામથી સુઈ જતી પણ મારે તો નોકરી હતી હું ક્યાંથી ઊંઘું ?

તું પહેલીવાર જયારે સ્કૂલમાં જતી થઈ તો મેં આખા ઘરની વિરુદ્ધ જઇને તારા માટે અંગ્રેજી માધ્યમની સ્કૂલ પસંદ કરી. મને થોડુંક આવડતું હતું અંગ્રેજી પણ આપણા ઘરના પરિવારજનોને તો એબીસીડી પણ નહોતી આવડતી

તું જ્યારે તારા સ્કૂલથી ઘરે આવતી અને મેડમની શિખવાડેલી પોયમ (કવિતા) ગાતી “ટ્વીકલ ટ્વિનકલ લિટ્સ સ્ટાર” માય ડેડ ઇસ માય સ્ટાર. ત્યારે મારા આખા દિવસનો થાક આ તારી 2 લાઈનની પોએમથી દુર થઇ જતો.

જ્યારે તું સાતમાં ધોરણમાં આવી અને તને ટાઈફોઈડ થયો ત્યારે મેં હજારો રૂપિયા વ્યાજના લાવીને તારી સેવા કરી, તને ઉની આંચ ના આવવા દીધી.

જ્યારે તું દસમાં ધોરણમાં આવી ત્યારે તારે બોર્ડની પરીક્ષા હતી અને તને રાત્રે જગાડવા માટે હું જિંદગીમાં પહેલીવાર કોફી બનાવતો થયો.

આ પહેલા મેં ક્યારેય કોફી નહોતી બનાવી, અરે મેં તો પાણી પણ ગરમ નથી કર્યું.

જ્યારે તું દસમાં ધોરણમાં બોર્ડમાં 87 ટકા લાવી ત્યારે મેં આપણા ગામના બધા જ ઘરોમાં 5-5 પેંડા વહેંચ્યા હત.અને આપણા ફળિયાને સાંજે જમાડયું હતું. મારા હરખનો પાર નહોતો.

ત્યારે તું કેટલી ખુશ હતી મારા કાળજા ના કટકા. જ્યારે તું 11 સાયન્સમાં જોઈન થઈ ત્યારે મેં તને આખા ઘરના વિરોધ વચ્ચે એક્ટિવા અપાવ્યું જેથી તું ભણી શકે અને ટાઈમ બચાવી શકે.

બારમાં ધોરણમાં સાયન્સમાં પણ તે બેટા મારું નામ રોશન કર્યું અને ફરીવાર તું 82% લાવી.

હવે મોટો પ્રશ્ન મારા માટે હતો, કેમ કે તારે ડોકટર બનવું હતું માટે MBBS કરવું હતું આ માટે મારે પૈસા ની સગવડ કરવાની બાકી હતી. જેથી મેં આપણા 10 વિઘાની જમીનમાં 2 ભાગ પાડી ને 5 વિઘા વેચી દીધા અને તારી ફી અને ડોનેશન ભર્યું.

જ્યારે તારા તમામ ખર્ચા આવતા ત્યારે બાપ ખુશી ખુશી થી ભરી દેતો અને આખા ગામને કહેતો કે, મારી વનિતા ડોકટર બની જશે પછી હું ક્યાંય કામ નહીં કરું. બસ આરામ કરીશ ખાલી અને મારી વનિતા સાથે બેસી ને વાતો કરીશ.

ત્યારે આખું ગામ મારી વાત સાંભળીને વાહ વાહ કહેતું. કોઈ કહેતું કે રમેશલાલ વનિતા પરણીને જશે તો તમે ક્યાંથી આરામ કરવાના.

ત્યારે મને ગુસ્સો આવતો, કેમ કે બાપ પોતાની દીકરી થી દુર કેમનો થાય. આ જગતમાં કયા બાપને પોતાની દીકરી બીજાને સોંપવી ગમે ? પણ આ તો મજબૂરી છે સંસારની.

આવા સમયમાં તારી માં બીમાર પડી. મેં આ શહેરના શ્રેષ્ઠ માં શ્રેષ્ઠ ડોકટરને બતાવ્યું. અરે મેં તો આ દુનિયામાં થનારા શ્રેષ્ઠ ડોકટર એટલે તને પણ બતાવ્યું પણ હું તારી માં ને ના બચાવી શક્યો.

હવે આપણા ઘરમાં આપણે બે જ હતા. બાપ અને દિકરી બે જ.

તારું ડોકટરના છેલ્લા વર્ષમાં હું આખા ગામને કહેતો હતો કે, હવે વનિતાને એક જ વર્ષ બાકી છે ડોકટર બનવામાં. ત્યારે ગામ કહેતું રમેશ લાલ ગરીબો માટે હોસ્પિટલમાં જગ્યા રાખજો..

ત્યારે હું કહેતો મારી વનિતા ક્યારેય કોઈ ગરીબ જોડ ડોકટર તરીકે ફી નહીં લે અને આપણા ગામનાને તો મફત દવા આપશે.

તેવી જ એક રાત્રીએ હું જમવાનું જમીને હજી સુવાની તૈયારી કરતો હતો ત્યારે જોડેવાળાને ત્યાં એક ફોન આવ્યો, જે તારી હોસ્ટેલમાંથી હતો અને કહ્યું તમારી વનિતાને કંઈક થયું છે જલ્દી આવો.

હું તરત આજુબાજુવાળાના બાઈક પર બેસીને આવ્યો પણ અફસોસ કે, તું એકવાર વાત કરવા પણ ના રોકાઈ..

હું આવ્યો ત્યારે તારું શરીર તારા રૂમ ના પંખા સાથે લટકતું હતું. આ જોઈને હું અડધો મરી ગયો. હું વિચારી જ નહોતો શકતો કે તું આવું પગલું ભરી શકે ?

હું કઈ બોલી નહોતો શકતો કેમ કે કયા બાપની ત્યારે જીભ ચાલે ?

પણ બેટા હવે શું કહું હું ?

તારે કોઈ જોડ લવ હતો એ પણ મને તારા ગયા પછી ખબર પડી કેમ કે મેં તારી ઉપર ક્યારેય શંકા નહોતી કરી.

હું તો તને આ દુનિયાની સૌથી સુખી વ્યક્તિ જોવા માંગતો હતો. બેટા તારે એકવાર તો મને કહેવું હતું કે મારે આ છોકરા જોડ પરણવું છે.

કયા બાપ ની ખુશી દીકરી થી મોટી હોઈ ? બધાની જેમ મને પણ દીકરી વળાવવી ગમેત પણ તે તો આ મોકો પણ ના આપ્યો.

તારી માં ગઈ ત્યારે મને જેટલું દુખ નહોતું થયું તેટલું આજે છે. કેમ કે માં ગઈ ત્યારે તું હતી. આજે તો તમે બન્નેય નથી. મારું હવે કોઈ નથી.

આજે હું ગામમાં ક્યાંક 10 રૂપિયાના ભજીયા ખાઈને જીવન વિતાવી લઉં છું કેમ કે મને ક્યાં કશું બનાવતા આવડે છે.

હવે ક્યાં એ શક્તિ પણ રહી છે. માનસિક, શારીરિક અને આર્થિક રીતે હું પડી ભાંગ્યો છું. વધેલા 5 વિઘા જમીન મેં દાણે આપી છે જેથી હું 1 વખત તો કશું ખાઈ શકું.

મારા સપના ક્યાંથી ક્યાં આવી ગયા. બસ દીકરી આટલી જ હતી ? તારી વાતો હવે આને લઈને હું જીવીશ ?

હું પહેલા વિચારતો હતો કે હું મરીશ ત્યારે મારી વનિતાનો પુત્ર મને મુખઅગ્નિ આપશે. હવે વિચારું છું કે મને કોણ આપશે ? મને કોણ 4 કાંધ આપશે ?

જો તમને આ પત્ર ગમ્યો હોઈ તો જરૂરથી શેર કરજો..

વાત ભલે કાલ્પનિક છે પણ સમાજમાં હકીકતમાં કોઈ બાપ અને દિકરી આવી રીતે જુદા ના થાય..